Home

Wat is toch de charme van reizen? Onderweg van Awasa naar Dodola houdt de vraag me bezig.
Zo heel ontspannend is het namelijk nog niet. Vanaf het moment dat ik de naam van mijn bestemming in de mond neem, word ik als een estafettestokje van het ene mannetje aan het andere doorgegeven. Een conducteur stopt me in Awasa in een minibus naar Shashemene, daar geeft de chauffeur instructies aan een bestuurder van een bajaj om me naar een ander busstation te brengen, hij zet me vervolgens op de bus naar Dodola, waar een andere passagier toevallig bekend is met de eigenaar van het enige hotel aldaar, die op zijn beurt een relatie is van de man waar ik telefonisch contact mee gehad heb om mijn komst aan te kondigen.

’s Ochtends om kwart over vijf gaat de wekker. Iemand van een andere organisatie heeft vandaag voor ons om acht uur een afspraak gemaakt met een klein project in een stadje verderop. Hoewel legio vogels buiten al uitbundig fluiten, wordt het pas over een half uurtje licht en is het nog heerlijk toeven in mijn tweepersoonsbed, met de grote klamboe een hemelbed gelijk. Met lichte tegenzin sla ik mijn dekens open, kruip onder het net door en laat mijn voeten in mijn slippers glijden. Gelukkig, vanochtend is er stroom én water. Het bescheiden maar ijskoude straaltje uit mijn eenvoudige douche verdrijft effectief de laatste restjes slaap en een uurtje brengt een bajaj ons naar het busstation van Awasa.

Awasa is een heerlijke plek om te verblijven. Al vanaf anderhalve euro huur je hier een kamer met (meestal) elektriciteit en (meestal) stromend, zij het koud, water.
Als toerist dan. Voor Ethiopiër lijkt het leven hier een stuk harder en fysiek zwaarder. Ik heb niet de indruk dat men hier honger lijdt, maar er wordt heel wat bijverdiend in de prostitutie en als iedereen onder de zestien toegang had tot onderwijs, zat de halve bevolking in de schoolbanken. Wie niet kán werken, eindigt op straat. Of om precies te zijn: op de stoep.

In mijn mentale lexicon staat Ethiopië onder de H. Als synoniem van Honger en Hulpeloosheid. Want dat is de eerste indruk die ik in 1984/85 van het land kreeg. De televisiebeelden van holle ogen en bolle buiken als gevolg van de hongersnood die een miljoen levens opeiste, staan op mijn netvlies gebrand. Gezien het ingrijpen van Bob Geldof en consorten met Live Aid was ik daarin niet de enige.
Niets van wat ik sindsdien over Afrika leerde of zelf mocht ervaren, was in staat om deze impressie van Ethiopië bij te stellen, laat staan uit te wissen. Zelfs toen ik in 2009 op weg naar Uganda een tussenlanding in Addis Ababa maakte, verwachtte ik een dor en kaal landschap.
En ook daarin lijk ik niet de enige te zijn. Zelfs Ethiopian Airlines krijgt nog steeds de vraag of er wel eten aan boord wordt geserveerd. Door de lokale bevolking wordt me meer dan eens gevraagd wat mijn verwachting van Ethiopië was voordat ik kwam en hoe ik het land ervaar nu ik er ben?

Hier alvast wat foto's van Awasa, verhalen volgen snel!

Afrika bestaat niet. Zoveel is me inmiddels duidelijk. Hoe meer van dit continent ik het voorrecht heb te bezoeken, hoe meer ik me bewust word van het eigen karakter van de individuele landen. Niet alleen de stad Addis Ababa, maar ook de Ethiopiërs zijn zo uniek dat ik hen tekort doe door ze Afrikaans te noemen.
Op zondag ervaar ik een ander Addis Ababa, als het regenseizoen zich nog even laat gelden en er een langdurige stortbui uitperst. Ik neem een privétaxi naar het Etnologische museum, door de Lonely Planet aangeprezen met de woorden ‘brilliant’ en ‘easily one of the finest museums in Africa’. Mijn chauffeur is van de Engelse taal echter alleen de telwoorden en de munteenheden machtig en heeft geen idee waar ik het over heb.

Wat Afrika met me doet, werd me onlangs gevraagd. Ik kan het niet zeggen, want het precies dat, wat me zo eindeloos fascineert.
Neem Addis Ababa. Of Addis, zoals ik de stad al binnen een dag familiair afkort, alsof ik hier al jaren kom. Vanaf het moment dat ik me op Bole International Airport overgeef aan de onduidelijke bewegwijzering, die me richting de visabalie loodst, laat ik de stad over me heen komen. Ondanks het gebrek aan slaap in de gammele toestellen van Egypt Air, volg ik in het holst van de nacht geduldig de aanwijzingen van de verfomfaaide mannetjes en vrouwtjes van het ene tafeltje naar het andere sturen en overhandig ik geld in ruil voor smoezelige vodjes papier die getuigen van een administratie die mij volstrekt ondoorgrondelijk toeschijnt maar feilloos lijkt te werken.

Zeg 'African time' en een ieder die ooit het continent bezocht voor andere doeleinden dan vakantie, weet dat je doelt op schier oneindig wachten.

Het begint met een kartonnen doos vis. Verder is de laadbak leeg. Het is kwart over vijf 's ochtends en al toeterend dendert een pick-up truck door de hoofdstraat van Cape Maclear. Evalien en ik zijn een kwartiertje eerder opgestaan en bepakt en bezakt haasten ons naar de uitgang van de Mgoza lodge. Hoewel we van alles het minimale bij ons hebben, sjouwen we spullen mee voor -20°C tot +30°C en is onze backpack vol en zwaar. De barman snelt ons te hulp en stopt het vehicel.

De chauffeur stopt en zijn collega de conducteur snelt te hulp. Behendig springt hij over de reling van de matola en bedekt de roestige vloer met een modderig groen zeil. Op onze aarzelende blik pakt hij meteen de zware tassen aan en legt ze naast de visdoos. We klauteren aan boord en nemen plaats met onze rug tegen de kabine. Wat een geluk dat we niet hebben hoeven wachten!

Ik hoef er geen development index op na te slaan om vast te stellen dat Malawi arm is. Armer dan de Afrikaanse landen die ik tot nog toe bereisde.

Na een geannuleerde vlucht, een tweetal ter compensatie aangeboden hotelovernachtingen en drie volle dagen reizen arriveren we eindelijk in de hoofdstad Lilongwe. Vanuit hier gaan we met het openbaar vervoer verder naar Cape Maclear, te beginnen met een busreis in een aftandse Marco Polo. Er is geen veiligheidsgordel te bekennen, de bekleding is gescheurd en mijn zitting blijkt later zelfs helemaal los te zitten, maar ik ben al lang blij onderweg te zijn.

Nu het regenseizoen begonnen is, lijkt het land een grote groene oase. Een handvol gesprekken met inwoners doordringen me echter van het feit dat dit niet het hele jaar door het geval is en hoezeer de hele bevolking afhankelijk is van diezelfde stortbuien.

Het is bijna twee weken geleden dat ik op Schiphol wachtte op mijn vlucht naar Kilimanjaro. De afgelopen jaren bewees Afrika een zekere inspiratiebron te zijn voor menig verhaal. Maar gisteren moest ik me er toe zetten om het avontuur op de berg te vertalen naar woorden. Het ging me moeizaam af.

De maanden voor vertrek waren druk met werk, familieomstandigheden en de laatste voorbereidingen voor onze expeditie. Een halve dag aan het zwembad na aankomst hielp om mijn hoofd tot rust te brengen, maar niet om het te ledigen. Met alle nieuwe indrukken die ik als een spons in me op zuig, is er simpelweg geen ruimte om ze te verwerken, laat staan ordenen of uitdrukken.

We hebben het gehaald! Laat ik daar mee beginnen. En het was ieder van de ruim 19000 voet dubbel en dwars waard.

Hoewel ik geprobeerd had me er vooraf niet teveel van voor te stellen, voldeed de tocht aan geen van mijn verwachtingen; ze werden in alle opzichten overtroffen.

Zaterdag 1 januari, vooravond
De eerste en laaste nacht verblijven we in een enorm resort, dat qua omvang, voorzieningen en het aantal mensen per kamer scherp afsteekt tegen de omliggende 'woningen'. Ons reisgezelschap vult slechts een fractie van het uitgestrekte complex van meerdere verdiepingen met een tiental kamers elk. De rest is grotendeels vrij.

Je kent 'm vast wel, de theorie dat je gemiddeld zes stappen verwijderd bent van iedere andere persoon ter wereld. Via via ken je iedereen. In de afgelopen weken heb ik mijn eigen variant ontwikkeld: binnen twee stappen heeft iemand in jouw omgeving een poging heeft gewaagd de Kilimanjaro te bekimmen. Afrika's hoogste punt en 's werelds hoogste vrijstaande berg die bedwongen kan worden zonder touwen of technische bergbeklimmersvaardigheden. Niet verwonderlijk, want jaarlijks proberen zo'n 25.000 toeristen de top te halen, waarbij 60% faalt en 8 tot 10 mensen overlijden. 

Op 1 januari wagen hartsvriendin Evalien en ik een poging.

Ik was er niet bij. Afgelopen donderdag, toen Viva de andere 399 meest succesvolle vrouwen van het jaar met een feestelijk diner huldigde. ‘De echte toppers hebben geen tijd voor dat soort dingen,’ zei collega Yvette, aan wie de illustere eer vorig jaar ten deel viel. Hoewel ik graag genoten had van een meergangenavond in het gezelschap van honderden getalenteerde vrouwen met cojones, koos ik anders. 

Er was namelijk iets leukers. De kick-off van een nieuw plan. Aan een zaal vol verwachtingsvolle gezichten van geïnteresseerden en nieuwsgierigen vertelden Michel en ik over onze ideeën. Hoe kinderen doen en ouderen dromen, hoe je buiten je grenzen je blikveld verbreedt, hoe ontmoetingen aan de andere kant van de wereld je levensloop kunnen beïnvloeden en hoe die gedachten samensmolten tot een nieuw op te zetten onderneming.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ontvang regelmatig dikke enveloppen, grote kaarten en persoonlijke mails waarvan de boodschap steevast begint met 'Gefeliciteerd!' Meestal ben ik de gelukkige winnaar van een auto, kan het bijna niet missen dat ik de loterij win, mag ik voor een schijntje telefoons kopen en laatst kreeg ik zelfs naaktfoto's van mijn echtgenote toegezonden.

Toen ik een paar weken geleden 's avonds laat een e-mail ontving die begon met 'Beste , Gefeliciteerd!' bewoog mijn hand al reflexmatig naar de verwijderknop - tot ik een glimp van de volgende regel zag: 'Jij bent dit jaar geselecteerd voor de Viva 400.' Had ik daar niet al eens iets over gehoord? 

Ik zocht het op. 'Een lijst met - in willekeurige volgorde - de meest succesvolle, rijke, slimme, creatieve, beste, zakelijke, aanstormende en stoere vrouwen onder de 38 jaar in Nederland.' 

Wat bleek? Ik ben genomineerd en geselecteerd voor deze Viva 400!