De impact van het WK op straatkinderen
28 jun 2010 at 10:33
Was de aanloop naar het WK voetbal een nachtmerrie voor de straatkinderen van Durban, het sportevenement zelf is dat zeker niet. Afgelopen zondag liet de NOS in Studio Sport zien hoe het voetbalfestijn hoop biedt.
De stad Durban heeft van oudsher een reputatie als het gaat om het verjagen van straatkinderen. Stelselmatig veegt de politie letterlijk de straten schoon, door middel van round-ups. Tijdens deze klopjachten worden de kinderen opgepakt, hun bezittingen ontnomen, mishandeld en kilometers buiten de stad achtergelaten, vaak zelfs zonder voedsel of kleren.
Maar tijdens het WK zijn de round-ups gestopt; er zijn teveel journalisten in de stad. Dat biedt hulpverleners de kans eindelijk te bewijzen dat een andere benadering beter is voor de kinderen. De organisatie Umthombo verzet zich sinds jaren tegen de mensonterende behandeling van straatkinderen en biedt bovendien een alternatief. De NOS ging op bezoek en toonde afgelopen zondag een prachtige reportage.
Bekijk...
Over zielig of krachtig Afrika
28 mei 2010 at 22:48
Een journalist wees me op het artikel ' How to write about Africa ' (of ' Hoe schrijf je over Afrika ') waarin de Keniaanse schrijver Wainaina een lijst clichés bespot die schrijvers steevast gebruiken wanneer ze dit continent in woorden proberen te vatten. In hoeverre ik daar een van ben mag je zelf bepalen:
' Behandel Afrika in je tekst alsof het één land is .' ... ' Maak je niet druk om nauwkeurige beschrijvingen. Afrika is groot: vierenvijftig landen, 900 miljoen mensen die het te druk hebben met honger lijden en doodgaan en strijden en emigreren om je boek te lezen. ' ... ' Een van je personages moet altijd De Stervende Afrikaanse zijn die bijna naakt door het vluchtelingenkamp dwaalt en wacht op de liefdadigheid van het westen. Haar kinderen hebben vliegen op hun oogleden en dikke buiken en haar borsten zijn plat en leeg. Ze moet er volslagen hulpeloos uitzien. '
Deze week viel me op hoe je dit terug ziet in reacties op mijn boek. Bij artikelen op CJP.nl en...
Verkeer(d): over aanrijden en bekeuren
13 mei 2010 at 19:18
Het is dinsdag, wat betekent dat ik in Hilversum werk en 's ochtends een on-Afrikaans strak tijdsschema volg om de trein van 7:27 te kunnen halen. Om 7:12 sta ik buiten en maak met mijn ene hand de fietstas open terwijl ik met mijn andere de schuttingpoort op slot draai, de sleutel in het ritsvakje van mijn laptoptas stop en het gevaarte gekanteld in de fietstas wurm. iPod aan, opstappen, voorzichtig de stoep af en doorpeddelen. Ik ben laat, moe en nog niet helemaal wakker.
Onsamenhangende gedachten dringen zich door de mist in mijn hoofd aan me op. Die man moet wel gek zijn op dat hondje om op dit tijdstip vrijwillig naar buiten te gaan. Het is helder, dus koud. Misschien had ik toch een handschoenen aan moeten trekken. Maar het zal toch ooit eens lente worden? Die magnolia verderop bloeit al heel mooi.
Gewoontegetrouw kijk ik links en rechts de lege straat in voordat ik de hoek omzeil bij de supermarkt, die op dit tijdstip in rust gedompeld is. Zie je wel, het is echt te...
Ode aan de digitale revolutie, signeren en worteltjestaart
05 mei 2010 at 18:25
Laat ik het uitleggen.
Stel een collega is vader geworden. Op de afdeling gaat een gezamenlijk kaartje rond. Je kent het wel, zo’n exemplaar dat net te klein is om te voorkomen dat uiteindelijk alleen nog pontificaal in het midden een plekje over is voor mij. Ik ben dan het type dat onder druk van die centrale positie wanhopig probeert een originele en persoonlijke boodschap te verzinnen. Eentje die nog niet door anderen op een randje, of beter nog, in een hoekje is geschreven. ‘Heel veel geluk gewenst met z’n drietjes!’ is mijn favoriete kreet voor dat soort gevallen. Wat op zich al raar is, gezien mijn track record. Het is namelijk meer dan eens voorgekomen dat ik me bij het opgelucht bewonderen van het eindresultaat realiseerde dat het pasgeboren kindje al een broertje of zusje had en daarmee – o mijn God – niet nummer drie maar vier was.
Ik ben dan ook fervent aanhanger van het motto één kaartje per persoon. Nu ik de leeftijd bereik dat iedereen om me heen...
Lees meer: Ode aan de digitale revolutie, signeren en worteltjestaart
Volle spaarkaart karmapunten
29 apr 2010 at 22:36
Als ik maar eenmaal een uitgever gevonden heb, zo dacht ik in het begin, dan zou mijn boek er vanzelf wel komen. Ik had er alles voor over om dat te bereiken. Het eerste telefoongesprek met Jack van De Boekenmakers herinner ik me dan ook nog goed. ‘We zijn enthousiast over je manuscript,’ begon hij, tot opeens uit mijn blinde hoek een obstakel opdook. ‘Zie je kans om het te verrijken tot dubbele omvang?’
Ja zeggen, was het enige dat ik dacht, overal ja op zeggen. ‘Jahoor, geen enkel probleem!'
Goddank had ik ook nog het benul om voordat ik ophing te vragen welke deadline Jack daarbij in gedachten had. ‘Half januari,’ antwoordde hij. Ging dat lukken?
Ja zeggen, was het enige dat ik dacht, overal ja op zeggen. ‘Jahoor, geen enkel probleem!’.
Met het onoverwinnelijke gevoel dat ik een eindstreep had gehaald hing ik op. Dat was in november. Voor de zekerheid telde ik het op mijn vingers na (ik mag dan aardig kunnen schrijven, ik stond duidelijk achteraan...
Debuut
19 apr 2010 at 22:26
De 260368 tekens van 56950 woorden in 5789 regels op 240 pagina’s van 2500 boeken in tientallen dozen op enkele pallets in een grote vrachtwagen. De aantallen zouden de meeste indruk maken, had ik vooraf bedacht. Maar terwijl ik het eerste exemplaar voorzichtig opensla realiseer ik me dat ik het mis heb. Ik sluit mijn ogen en snuif de geur op, de geur van mijn eigen boek.
Droom
11 apr 2010 at 15:14
‘Nooit meer slapen,’ flitste afgelopen week door mijn hoofd. Met mijn werk, mijn boek en Be More en de rest krijg ik mijn dagen gemakkelijk gevuld. Beducht om te ver vooruit te kijken en te druk om stil te staan en terug te blikken, leef ik in het nu, van deadline naar deadline.
Bovendien is alles nieuw, onwerkelijk en fantastisch als in een droom. En al zou ik het willen, ik kan de volgende scènes steeds moeilijk anticiperen, zo nieuw en wonderlijk zijn ze soms. Jan Jaap van der Wal aan de telefoon, een journalist die me benadert, signeerverzoeken, een column, het houdt maar niet op.
Nu het boek over twee weken terugkomt van de drukker, is de vrees dat het opeens toch niet waar blijkt te zijn inmiddels geweken, maar doordringen, nee dat doet het ook niet. Tot gistermiddag.
Met geen flauw benul wat de dresscode is voor een boekpresentatie waagde ik er toch maar vast een oriëntatieronde in de stad aan. ‘Waar is het voor?’ vroeg de verkoopster. ‘Een...
Helden
11 apr 2010 at 15:09
Deze maand viel de eer om een column te schrijven voor De Boekenmakers te beurt aan mij:
Helden
‘Wat leuk! Nu ken ik iemand die een boek heeft geschreven!’Deze reactie is nieuw voor mij. Nog geen jaar geleden werd me voorzichtig gevraagd of ik me niet met teveel dingen tegelijk bezig hield. Was het niet eens tijd om te stoppen met flierefluiten, vrijwilligerswerk aan anderen over te laten en me toe te leggen op één baan? Het liefst die met een vast contract, dicht bij huis. Mijmeren over een boek en andere dromen kon ik beter doen als ik thuis klaar was met klussen.
‘Helden van Zuid-Afrika – Mijn werk met de kinderen van de straat’ is de titel van mijn boek. Nu het deze maand uitkomt, ben ik opeens ‘succesvol’. Mensen die ik uit het oog verloren was, zoeken contact om me te feliciteren. Gesprekken openen met vragen naar de laatste ontwikkelingen. Ik word overladen met complimentjes. Nog voordat ook maar iemand van hen het heeft gelezen is...
Voorverkoop en boekpresentatie!
25 mrt 2010 at 21:23
Het is zo ver! Afgelopen maandag ging mijn boek 'Helden van Zuid-Afrika' naar de drukker. De verschijningsdatum is medio april, maar sinds gisteren is de voorverkoop vast gestart. Als je nu vast een bestelling plaatst, wordt deze aan je toegestuurd zodra het boek beschikbaar is:
http://www.be-more.nl/helden
Bij deze zijn jullie ook van harte uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de officiële boekpresentatie op 24 april:
http://www.be-more.nl/bedankt
Hopelijk tot de 24ste!
Jetske
Boek!
22 dec 2009 at 19:57
Bijna twee jaar later ben ik opeens terug in Zuid-Afrika met een prachtige missie: het afronden van mijn boek gebaseerd op mijn ervaringen in dit land!
Anderhalve maand geleden werd ik opgebeld door Uitgeverij De Boekenmakers met het goede nieuws, half januari lever ik de eerste versie van het manuscript in en eind april ligt het volgens planning al in de winkel.
A dream come true :)
De komende vier weken ben ik dus weer volop aan het schrijven, maar niet op dit weblog. Wel benieuwd? Maak dan vast een plekje vrij in je boekenkast! Kijk voor een voorproefje op http://www.deboekenmakers.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=80:overhoop&catid=6:verwacht
Mijn deel van de opbrengsten komt ten goede aan Be More.
Vanuit een zonnig Zuid-Afrika: salani kahle!
Jetske
ps Mijn nieuwe nummer hier is 0027738067368, bijgevoegde foto is het voorlopige omslag.
Grijs (2009-03-03)
03 mrt 2009 at 22:06
Slechts enkele televisies telden we tijdens ons verblijf van vier weken in Uganda. Het verbaasde me daarom te merken hoe veel mensen wisten over de rest van de wereld, zonder dat deze kennis door Discoverychannel in hapklare brokjes audiovisueel was voorgeschoteld. Gezien onze ervaringen met het lokale internet kon ik me toch ook niet voorstellen dat men kostbare tijd verspilde aan googlen naar informatie die alleen van belang zou zijn voor de categorie ‘Aardrijkskunde’ bij een spelletje triviant.
Toen we op een ochtend van de backpackers naar de weg liepen om een boda boda te strikken kwamen we een vreemd mannetje tegen. Hij liep voorovergebogen, op rubberlaarzen en droeg een jas die veel te warm leek voor dit klimaat. Nadat we hem in het Luganda begroetten, weerhield het gebrek aan voortanden hem er niet van ons enthousiast te antwoorden. Zoals bij zoveel mensen hier had ik moeite z’n leeftijd in te schatten en ik twijfelde even of hij helemaal in orde was....
The rich also cry (2009-02-18)
25 feb 2009 at 07:48
We nemen opnieuw de postbus. Ditmaal is de bestemming Kampala, waar we een dag meelopen met Marion en Yvette. Als vrijwilligers in een gastgezin in een van de armere wijken van de stad, zijn ze in de community , zijn ze onder de community , zijn ze de community . Ze bezoeken tientallen ‘families’ die gesteund worden door het project waar ze voor werken.
Omdat ze deel uitmaken van een pilot kunnen ze nog geen structurele hulp bieden, maar dat weerhoudt ze er niet van iets te doen. Onvermoeibaar spelen, knuffelen, dansen ze met de honderden kinderen. Waar behoefte is aan kleding geven ze hun eigen weg, doneren een trommel aan een bijzonder muzikale jongen en wij mogen met ze mee om een rolstoel te kopen voor twee broertjes die niet meer kunnen lopen. Tegen de tijd dat we bij hun huisje aan zijn gekomen, hebben we al een hele schare kinderen om ons heen verzameld.
Terwijl Marion de rolstoel uitklapt en klaarmaakt voor gebruik, lopen Jeroen en ik naar binnen om een van...
Hope beyond tears (2009-02-17)
19 feb 2009 at 09:23
De meeste projecten die we bezoeken, hebben we via via gevonden. Soms zijn het goede leads, soms ook minder goede. Vandaag worden we echter aangenaam verrast uit onverwachte hoek. Al voor aankomst was de toon gezet. Onze gastheer nam zelf contact met ons op, wachtte ons op tijd op in het dichtstbijzijnde dorp en kende onze namen.
Achter op de boda boda rijden we kilometers het binnenland in, langs kinderen die onvermoeibaar blijven wuiven naar twee blanke mensen. Eenmaal aangekomen bij het project verblijdt onze gastheer ons met een groot vel waarop een programma voor ons bezoek is uitgeschreven, compleet met tijd, beschrijving en verantwoordelijke personen. We staan perplex.
Tijdens het eerste onderdeel, de uitleg over het project, worden andere posters aan de muur gehangen, beschreven met missie, visie, doelstellingen, activiteiten, uitdagingen, organogram, alles wat we willen weten. Het is wat ze hier een rural project noemen, afgelegen en opgezet door locals ....
Onderweg (2009-02-16)
19 feb 2009 at 08:45
Zes uur ’s ochtends gaat de wekker. Het is nog donker en we zijn moe, maar toch staan we op. Vandaag gaan we terug naar Masaka. Al doende leert men en in dit geval is de conclusie geweest dat op het gebied van openbaar vervoer voor lange afstanden ruimte voor verbetering is. Oude, krakkemikkige en veelvuldig opgelapte bussen scheuren volgepropt met passagiers over de slechte wegen, bezaaid met potholes[/i].Verhalen over slopende ritten met ontelbaar veel stops, staand in het gangpad of met iemand anders’ zieke dochtertje op schoot, overgevende en plassende kinderen lang voordat de bestemming bereikt is, doen ons niet uitkijken naar een reis richting Kabale.
Josef, de eigenaar van de backpackers die we als uitvalsbasis gebruiken, raadt ons daarom aan mee te gaan met de postbus. Die rijdt eenmaal per dag op en neer op het traject Kampala - Masake – Kabale. Met vooruitzicht op een zitplaatsje en een reistijd van een uur of zes wagen we het er op. De bus komt min of meer op...
Op bezoek (2009-02-14)
19 feb 2009 at 08:38
‘Zoals je denkt dat God de aarde geschapen zou hebben,’ zegt Sander, ‘zo ziet het er hier uit. Zelfs als je niet in het scheppingsverhaal gelooft.’
‘Als de hemel bestaat,’ zo schrijft Stijn, ‘dan heb ik ‘m gevonden’.
Onze verwachtingen van Lake Bunyonyi zijn torenhoog, maar ze worden overtroffen. Wat is het hier adembenemend mooi.
Om alles een beetje te laten bezinken, gaan we op bezoek bij Stijn en Lotte, twee andere pilotvrijwilligers die gevestigd zijn in de buurt van Kabale. Gemiddeld tweeduizend meter boven de zeespiegel logeren we aan een enorm meer, Lake Bunyonyi, omringd door groene bergen en een heuse vulkaan en bezaaid met talloze eilandjes. We slapen in een tent op een houten plateautje tussen een weelde aan bonte bloemen en kijken uit over het water. Tussen de eilandjes zien we locals heen en weer peddelen in uitgeholde boomstammen en zo nu en dan zelfs een otter. Aan het eind van de dag schittert de zon op het water en wanen we ons...
Naam: Jetske van der Schaar
Leeftijd: 29
Laatste Be More nieuws
Laatste berichten
Be More
Wil je meer weten over Be More, kijk dan even op hun website www.be-more.nl. Je vindt daar het laatste nieuws, meer informatie over mijn project en je kan er donateur worden!
RSS Feed